“Human behavior is economic behavior. The particulars may vary but competition for limited resources remains a constant.”
—CEO Nwabudike Morgan, The Centauri Monopoly (c. 2100)

Our modern Treaty of Westphalia¹ is the polite reservation to atheism and religion of authority over their respective areas of inquiry. Atheism has jurisdiction over science; religion, including, latterly, ideology, has responsibility for meaning, or ethics. This is an ecumenical position. progressive theists use the concept to justify their theism in an atheistic age. Reactionary theists do similar, but as a put-down to science and atheism, both of which they reject. But atheists also accept the premiss. Either they abandon ethics in favour of sterile, superficially “value-neutral” technocracy”; or they adopt crypto-theist idealism with no relation to material reality.

But while it may be useful for folks to believe in this distinction between reality and ethics, it is not true. It betrays a misconception of what ethics is. They believe ethics to be real, in a sort of Platonic sense; something that is independent of humanity. The theists believe ethics to be an emanation of the god-head, an objective truth that exists independent of humanity or the material world. The post-theists believe ethics to be a transcendental matter of “human rights”, which despite the name are an abstraction independent of real, material humanity. Some Marxists did attempt to construct a materialist ethics based on the pseudo-science of historical materialism, but it was crippled by its under-lying falsity. Besides, most Marxists, especially today, believe instead in immaterial idealist ethics. For from where comes the moral priority of the proletariat? At most, it arises from a contingent, mercenary identification of interests with the proletariat—and often not even that, as many Marxists are thoroughly bourgeois. Those who are not adopting populism cynically, as a vehicle for their personal ambitions, are driven by starry-eyed idealism, an emotional fetish for the working-classes.

But this is not what ethics is. Ethics is the set of principles that allow a society to survive and thrive. This is a necessity of evolution: a society that adopts principles that do not help it survive will not continue to exist to have such principles. Nothing else matters in the long-run—or in the short-run, if the principles are bad enough! Neutral rules can persist through path-dependency; perhaps even a few negative ones if there are enough positive ones. These are messy, real, emergent systems we are dealing with. Evolution is not a magical, transcendental deity for us to worship. It is not infallible. But overall, its results produce ethical systems that promote survival and thriving, by definition.

There is an important extent to which we ought not second-guess these results. After all, they have persisted where others have not. We should not fall into the trap of thinking that we know everything, all the factors that led to a given principle's adoption and persistence. But nor is evolution an omniscient deity against whom we must not blaspheme. The point of Chesterton's fence is not that all fences must remain in place forever. In particular, there are some factors that affect the likelihood that a principle needs replacing:

It is a new principle, or a new interpretation or extrapolation of an older principle. In this case the concerns scarcely apply at all, as it has no persistence to reckon with in the first place.
It is in a new situation that voids the original rationale for it. Of course, one must be sure that the situation really has changed.
It is still valid in its way, but new, other principles have superseded it. Here one must be sure it really is superseded, and that it does not still have use as a back-up plan in case the new principle fails.
Its use has decayed over time into a harmful version of itself, and it cannot be repaired. One must be sure it really has decayed rather than evolved, and that it really is not reparable. One must also have a plan to restore the original functionality.
It was always bad, and persists only through inertia, path-dependency, and sheer bad luck. This is the rarest case in reality, and the most common case for thoughtless reformers to make wrongly. It is nearly all false positives, and almost no false negatives. So one would need extraordinary justification to successfully make this case.

These cases compose a set of exclusion criteria for ethical principles. There must also be inclusion criteria. I have confidently dismissed all hitherto existing ethical systems as false.² It is time for me to lay my own cards on the table. What cases could comprise a set of inclusion criteria for a materialist ethics?

sum θoətiz əbaʊt mətiəriiəlist eθiks [wip]

“hyʊʊmən biheivyə biiʸ iikənomik biheivyə. ðə pətikyələriz mei veərii bət kompətiʃən fə limitəð rizʊəsiz rimein ə konstənt.”
—c.eʰ.oʰ. nwabʊʊdikei mʊəgən, ðə sentʊərii mənopəlii (s. 2100)

wiis modən triitiiʸ əv westfeiliiə¹ bii ðə pəlait rezəveiʃən tʊʊʷ eiθiiyizəm ənd rilijən əv ʊəθoritiiʸ oʊvə diis rispektiv eəriiəriz əv inkwaiəriiʸ. eiθiiyizəm hav jʊərisdikʃən oʊvə saiəns; rilijən, inklʊʊdiŋᵍ, latəliiʸ, aidiiyoləjii, hav risponsibilitii foə miiniŋᵍ, oəʳ eθiks. ðis biiʸ ən iikyəmenikəl pəziʃən. prəgresiv θeiyistiz yʊʊz ðə konsept tə justifai diis θeiyizəm in ən eiθiiyistik eij. riiyakʃənərii θeiyistiz dʊʊ similə, bət az ə pʊt-daʊn tə saiəns ənd eiθiiyizəm, boʊθ əv wic dii rijekt. bət eiθiiyistiz oəlsoʊʷ əksept ðə premis. iiðə diiʸ əbandən eθiks in feivəʳ əv sterail, sʊʊpəfiʃəlii “valyʊʊ-nyʊʊtrəl” teknokrəsii”; oə diiʸ ədopt kriptoʊ-θeiyist aidiiəlizəm wið noʊ rileiʃən tə mətiəriiəl riiyalitii.

bət wail it mei bii yʊʊsfəl fə foʊkiz tə biliiv in ðis distinkʃən bitwiin riiyalitiiʸ ənd eθiks, it bii not trʊʊʷ. it bitreiʸ ə miskənsepʃən əv wot eθiks bii. dii biliiv eθiks tə bii riil, in ə soət əv plətonik sens; sumθiŋ θət biiʸ indipendənt əv hyʊʊmanitii. ðə θeiyistiz biliiv eθiks tə biiʸ ən eməneiʃən əv ðə god-hed, ən əbjektiv trʊʊθ ðət egzist indipendənt əv hyʊʊmanitiiʸ oə ðə mətiəriiəl wuəld. ðə poʊst-θeiyistiz biliiv eθiks tə biiʸ ə transendentəl matəʳ əv “hyʊʊmən raitiz”, wic dispait ðə neim biiʸ ən abstrakʃən indipendənt əv riil, mətiəriiəl hyʊʊmanitii. sum maəksistiz did ətempt tə kənstrukt ə mətiəriiəlist eθiks beisəð on ðə syʊʊdoʊ-saiəns əv historikəl mətiəriiəlizəm, bət it did bii kripələð baiʸ itiis undə-laiyiŋ folsitiiʸ. bisaidz, moʊst maəksistiz, ispeʃəlii tədei, biliiv insted in imətiəriiəl aidiiəlist eθiks. foə kwes frəm weə kəm ðə morəl praiyoritiiʸ əv ðə proliteəriiyat? ət moʊst, it əraiz frəm ə kəntinjənt, muəsənəriiʸ aidentifikeiʃən əv intrestiz wið ðə prolitaəriiyat—ənd oftən not iivən ðat, az menii maəksistiz bii θurəlii bʊəʒwaə. ðoʊz hʊʊ not biiʸ ədoptiŋ popyəlizəm sinikliiʸ, az a viəkəl fə diis puəsənəl ambiʃəniz, bii draivəð bai staəriiʸ-aiyəð aidiiəlizəm, ən imoʊʃənəl fetiʃ fə ðə wuəkiŋ-klasiz.

bət ðis bii not wot eθiks biiʸ. eθiks bii ðə set əv prinsipəliz ðət əlaʊʷ ə səsaiətii tə səvaiv ənd θraiv. ðis biiʸ ə nisesitiiʸ əv iivəlʊʊʃən: ə səsaiətii ðət ədopt prinsipəliz ðət not help it səvaiv wil not kəntinyʊʊ tʊʊʷ egzist tə hav səc prinsipəliz. nuθiŋᵍ els matəʳ in ðə lonᵍ-run—oəʳ in ðə ʃʊət-run, if ðə prinsipəliz bii bad inəf! nyʊʊtrəl rʊʊliz kən pəsist θrʊʊ paθ-dipendənsii; pəhaps iivən ə fyʊʊ negətiv umiz if ðeə biiʸ inuf pozitiv umiz. ðiiz bii mesii, riil, imuəjənt sistəmiz wii bii diiliŋᵍ wið. iivəlʊʊʃən bii not ə majikəl, transendentəl deiyitii fə wii tə wuəʃip. it bii not infalibəl. bət oʊvəroəl, itiis rizultiz prədyʊʊs eθikəl sistəmiz ðət prəmoʊt səvaivəl ənd θraiviŋ, bai definiʃən.

ðeə biiʸ ən impʊətənt ekstent tə wic wiiʸ ʊət not tʊʊθ-ges ðiiz rizəltiz. aftəʳ oəl, dii av pəsist weəʳ uðəriz av not. wii ʃʊd not foəl intə ðə trap əv θinkiŋ ðət wii noʊʷ evriθiŋᵍ, oəl ðə faktəriz ðat did liid tʊʷ ə givəð prinsipəliiz ədopʃən ənd pəsistəns. bət noə biiʸ iivəlʊʊʃən ən omniʃyənt deiyitiiʸ əgeinst hʊm wii must not blasfiim. ðə point əv cestətəniis fens bii not ðət oəl fensiz must rimein in pleis fərevəʳ. in pətikyələ, ðeə bii sum faktəriz ðət əfekt ðə laikliihʊd ðat ə prinsipəl niid ripleisiŋᵍ:

it biiʸ ə nyʊʊ prinsipəl, oəʳ ə nyʊʊʷ intuəpriteiʃən oəʳ ekstrapəleiʃən ov ən oʊldə prinsipəl. in ðis keis ðə kənsuəniz skeəsliiʸ əplaiʸ ət oəl, az it hav noʊ pəsistəns tə rekən wið in ðiiʸ umθ pleis.
it biiʸ in ə nyʊʊ sicʊʊweiʃən ðət void ðiiʸ ərijinəl raʃənaəl foəʳ it. əv koəs, um must bii ʃʊə ðət ðə sicʊʊweiʃən riəliiʸ av ceinj.
it stil bii valid in itiis wei, bət nyʊʊʷ, uðə prinsipəliz av sʊʊpəsiid it. hiəʳ um must bii ʃʊəʳ it riəlii bii sʊʊpəsiidəð, and ðat it not stil av yʊʊs az ə bak-up plan in keis ðə nyʊʊ prinsipəl feil.
itiis yʊʊs av dikeiʸ oʊvə taim intʊʊʷ ə haəmfəl vuəʒən ov itself, and it not kan bii ripeərəð. um must bii ʃʊəʳ it riəliiʸ av dikei raəðə ðan ivolv, and ðət it riəlii not bii repərəbəl. um məst oəlsoʊ hav ə plan tə ristʊə ðiiʸ ərijinəl fənkʃənalitiiʸ.
it did biiʸ oəlweiz bad, ənd pəsist oʊnlii θrʊʊʷ inuəʃə, paθ-dipendənsiiʸ, ənd ʃiə bad luk. ðis bii ðə reərist keis in riiyalitiiʸ, ənd ðə moʊst komən keis fə θoətləs rifʊəməriz tə meik roŋgliiʸ. it bii niəliiʸ oəl fols pozitiviz, ənd oəlmoʊst noʊ fols negətiviz. soʊʷ um wʊd niid ekstroədinerii justifikeiʃən tə səksesfəlii meik ðis keis.

ðiiz keisiz kʊmpoʊz ə set əv eksklʊʊʃən kraitiəriiəniz fəʳ eθikəl prinsipəliz. ðeə məst oəlsoʊ biiʸ inklʊʊʒən kraitiəriiəniz. miiʸ av konfidəntlii dismis oəl hiðətʊʊʷ egzistiŋᵍ eθikəl sistəmiz az fols.² it bii taim fə mii tə lei miis oʊn kaədiz on ðə teibəl. kwes wot keisiz kʊd kʊmpraiz ə set əv inklʊʊʒən kraitiəriiəniz fəʳ ə mətiəriiəlist eθiks?